بعد از سقوط طالبان و کنفرانس گروه های افغانی در اجلاس بن ( آلمان)، آمریکا به آقای خلیلزاد اختیار تام داد که به عنوان نماینده ویژه آقای بوش، شخصی را برای ریاست دولت انتقالی پیشهناد دهد که این امر در نهایت به انتصاب آقای حامد کرزی همکار سابق آقای خلیلزاد در( شرکت نفتی یونوکال) ، به عنوان رئیس دولت موقت افغانستان منجر شد، انتصابی که جامعه افغانستان معتقدند که تحمیلی بر آنها بود و جوسازی اینکه آقای کرزی در جبهه ارزگان علیه طالبان فعالیت دارد و یکی از رهبران و مخالفین دیرینه صفوف طالبان هستند.

                                                  حامد کرزی

 آقای زلمی خلیلزاد نقش مهمی را برای آمریکا در افغانستان ایفا کرد و با آقای کرزی برنامه های بلند مدت آمریکا را در افغانستان پیاده ساخت چرا که افغانستان در نقطه استراتژیکی بین قدرتهای منطقه روسیه و چین و در آینده کشور هند و همین طور کشورایران قرار دارد و پس از روی کار آمدن آقای کرزی آمریکا برای نیل به اهداف و نتیجه گرفتن بهتر از اوضاع، از نوامبر 2003 الی جون 2005 خلیلزاد را به عنوان سفیر و نماینده رییس جمهوری آمریکا به کابل فرستاد ، آقای خلیلزاد و آقای کرزی با تضعیف نا محسوس و کم کم  دیگر گروه های افغانی و برنامه های بسیار دقیق و پلان سنجی شده، باز هم حکومتی را برای پشتونهای پس از طالبان و نیروهای القاعده به ارمغان آورد و با حمایتهای اصطلاحاً مشروع خود به عنوان نماینده آمریکا از ( شاخه های میانه روطالبان !، فرماندهان بی گناه !، طالبها و قومندانان طرفدار دولت!؟؟ ) از آنها حمایت نمود، تا بتواند آن جنایتکاران ونژادپرستان و اسلام نماهای افراطی را به اضافه دیگر  برادران و هموطنان پشتون از بیشترین سهم و حق در افغانستان برخوردار نماید که با مشاهده دولت تشکیل شده پس از طالبان می توان آن را به خوبی دید، ولی پیش گرفتن این خط سیاست آقای خلیلزاد از دید آمریکاییها پنهان نبوده و آنها پس از احساس قدرتمند شدن دوباره القاعده و طالبان در طول زمامداری سفارت آمریکا به دست آقای خلیلزاد، وی را به عراق فرستادند، هر چند که این امر تا جایی دست وی را از مداخله کوتاه نموده بود ولی شخص ایشان باز هم راهنما و راهگشای سفارت فعلی آمریکا و آقای کرزی می باشند و به خوبی می دانند که در کدام زمان و کدام کار را برای هم تباران پشتون خویش در قبال سیاستهای آمریکا به کار گیرد که قدرت و سلاح های طالبان همچنان محفوظ بماند، هر چند که این امر برای برخی از سیاستمداران آمریکایی  مهم نیست که آقای خلیلزاد چه کاری را در وطن مادری خود در قبال جامعه افغانستان انجام می دهد، ولی به خوبی می بینند که افغانستان یک جامعه چند قومی می باشد و دیگر آن دوران گذشت که حکومت تک قومی و پادشاهی بر جامعه افغانستان حاکم بود، و به خصوص آنکه طوایف و قومیتهای این کشور تقریباً از ویژگی های برابر مانند کثرت نفوس و جغرافیای برابر برخوردارند، اما باز هم با این وجود بعضی از دست اندرکاران و آقایان وطن سعی دارند که همان سیاستهای نفاق افکنانه قومی خود را در برابر آرمانهای ملی و حضور و شراکت برابر جامعه افغانستان ادامه دهند، و در این راه، گاه و بیگاه با شراکت موقت پشت پرده بعضی عوامل و امتیاز طلبی قدرتهای خارجی، خود را چنان کلان و پر نفوذ جلوه می دهند که گویی آنها تمام افغانستان هستند.!.

میتوان گفت که افغانستان همانند بازی شطرنج ولی بازی یکطرفه شده که فعلاً توسط دستان آقای کرزی و باداران ایشان، مهره هایشان جابه جا می شود، آقای کرزی پس از اجلاس بن، به اقشار و اقوام افغانستان پستهایی داد تا آنها به دولت تازه تاسیس دلگرم شده و راهی کابل شوند و از مراکز قدرتشان دور شوند که آخرین فرد از آن طیف که مقاومت می کرد اسماعیل خان بود ولی او هم با از دست دادن پسرش ناچار از قلمرو خود دور شد، آقای کرزی در ابتدا با هنر و ظرافت آقای حاج محمد محقق را از سمت وزارت پلان برکنار نمود، ولی به لحاظ احساس خطر از سوی جامعه هزاره بلافاصله آقای داکتر بشردوست شخصیت بی طرف و متفکر هزاره را جانشین کرد، پس از آن نوبت به دیگران رسید که شاهد هستیم چگونه ماهرانه به ترتیب مهره ها حذف شده و نماد تک قومی در وزارت خانه ها و پستهای حساس کم کم پدیدار شد، وزارت کشور، وزارت دفاع، وزارت خارجه، سفیر در سازمان ملل، سفارتهای مهمی که محل زد و بندها و ساخت و پاختها شده و به اصطلاح نماینده گی کل جامعه افغانها در روابط بین الملل محسوب می شود!؟ .

البته گرچه جامعه هزاره، ازبک و اقلیتهای دیگر افغانستان در اجلاس بن به خاطر مختل نشدن آن اجلاس، با نارضایتی موقتاً با دیگر گروه ها به توافق رسیدند، که همان سهل انگاری آن رهبران و بزرگان جامعه ما سبب شد طی سالیان بعد، آن توافقات از سوی دیگر جناح ها و گروه ها به طور رسمی معرفی شود و از هموطنان هزاره با نام سهم 19 فیصدی درکشور یاد شود، و در این اواخر هم شاهد هستیم که در خارج و روابط بین الملل و  و تبلیغات غیر قانونی و سوء از طرف همان دشمنان و کینه توزان داخلی دیرین صلح و سازش افغانستان، جامعه سربلند هزاره به عنوان 9 فیصد و هم وطنان ازبک به عنوان 8 فیصد نفوس افغانستان یاد می شوند و هموطنان پشتون 42 فیصد و برادران تاجک 27 فیصد معرفی می شوند!؟ ( در منابع سازمان سیا،اطلس جغرافیایی رسمی سالیانه ایران،... این آمار با کمی تفاوت موجود است). ولی آنها به خوبی می دانند که این ترفندها دیگر کهنه شده و هموطنان ما، چه پشتون و چه هزاره، چه تاجک و ازبک و ترکمن، چه قزلباش و بلوچ و... به خوبی می دانند که آنها تا چه اندازه تاثیر سیاسی، جیئوپولیتیکی وفیزیکی دارند، عوامل طالبان که متاسفانه توسط هموطنان پشتون تشکیل شده و اداره میشود و تحریک شده توسط خارجیان و دشمنان صلح، دوستی و اقتدار افغانستان هستند، متاسفانه با تبلیغات وسیع و منظم چه در داخل و چه در خارج از سوی دولت فعلی افغانستان، باز هم حمایت می شوند، میلیاردها دالری که از سوی جامعه بین المللی به افغانستان آمد با بی برنامه گی و حیف و میل مقدار زیادی از آن توسط موسسات و مصرف شدن نیمی دیگر از این سرمایه در مناطق توسعه داده شده مشرقی و جنوبی افغانستان، مصرف شد. آیا این برنامه ها و پلانها از کجا آب می خورد؟ برنامه خلع سلاح شدن تمام گروه ها و احزاب رسمی و مردمی به غیر از گروه غیر رسمی طالبان، کمکها و احداث صدها پروژه کلان در مناطق جنوبی و مشرقی نسبت به کارهای کوچک در دیگر مناطق افغانستان، کشت نمودن تریاک و همزمان گرفتن بوجی های دالر به عنوان باج، قاچاق و خارج نمودن سرمایه های ملی از قبیل چوب، معادن لاجورد و طلا و...  و مسلح نمودن قبیله ها و گروه های افراطی و ایجاد رعب و وحشت و کشتار هموطنان و بسیاری موارد دیگر را چه کسی یا کسانی مسئول هستند؟

پانوشت:

                                    خلیلزاد              بنارد چریال   

زلمی خلیلزاد در 22 مارچ  1951 از پدری پشتون و مادری تاجک در شهر مزار شریف به دنیا آمد، پدر وی مشاور دربار ظاهر شاه بود و به همین دلیل تحصیلات خود را تا دوره لیسه در مکتب لیسه قاضی، مخصوص فرزندان نخبگان کشور در کابل (محل سکونت خانواده اش) ادامه داد. این امر سبب شد تا در کنار زبان پشتو به زبانهای دری و اردو مسلط شود.

در آغاز دهه 70 میلادی هنگامی که خلیلزاد وارد دانشگاه آمریکایی بیروت- لبنان شد به داشتن گرایشهای چپ و دفاع از فلسطین معروف بود اما در میانه این دهه، پس از مهاجرت به آمریکا و ورود به دانشگاه شیکاگو مورد تحول قرار گرفت که این تحول ناشی است از همصنف بودن با ( پل وولفوویتز) که اکنون یکی از شاخص ترین چهره های نو محافظه کاران آمریکا است، تحت تاثیر قرار گرفتن افکار راست گرایانه و تندرو پروفسور ( آلبرت ووهلستیتر)، استاد آنها در دوره دکتری که دوستان صمیمی یکدیگر نیز بودند، و همین طور تدریس در دانشگاه کلمبیای شهر نیویورک از 1979 الی 1989و آشنایی با ( زبیگنیو برژنیسکی) که در آن زمان طراح خط مشی آمریکا در دولت ریگان برای پشتیبانی مجاهدین در برابر شوروی سابق بود.

خلیلزاد در سال 1985 ملیت آمریکایی را کسب کرد و بعد از آن برای مدت کوتاهی به عنوان مشاور ویژه  ( بخش برنامه ریزی سیاسی وزارت امور خارجه آمریکا) در کنار پل وولفوویتز که رهبری این بخش را به عهده داشت و هم کلاس دانشگاهی وی بود مشغول به فعالیت شد. خلیلزاد در اوج حمله شوروی سابق به افغانستان به واسطه آشنایی با بعضی خصوصیات، زبان، فرهنگ و بافت قبیله ای افغانها در مدت کوتاهی توجه آمریکایی ها را به خود جلب کرد و این امر سبب شد تا پایان دوره ریاست جمهوری ریگان در منصب خود در وزارت خارجه بماند و در طول آن دوره و به خصوص پس از آشنایی با شخصیتی مهمی همچون ( ریچارد پرل) از چهره های سرشناس نومحافظه کاران، رابطه ای قوی با این طیف فکری پیدا کرد، بیست سال قبل و در جریان کمک های موشکی و تسلیحاتی به مجاهدین، در آنزمان بود که با کرزی آشنا شد،  خلیلزاد همچنین با خانم (چیرلی بنارد) تحلیلگر مسایل سیاسی موسسه رند، ازدواج نمود.

تحقیق و نوشته:  م. رضایی

دیروز جمعه من و پدرم در مجلسی (ختم قرآن برای گذشتگان) یکی از آشنایان دعوت بودیم، بعد از ختم قرآن شریف، مختصر روضه ای را آقای مبلغ از علمای وطن خواندند و بعد نهار (پلو و قورمه مرغ) برای مهمانان مرد و زن آورده شد و میل نمودیم.

بعد از صرف غذا من که می خواستم برای شماره جدید نشریه (ماهنامه خبری و فرهنگی بامیان) مصاحبه ای از تیمهای فوتبال و فوتبال دوستان افغانی را ترتیب بدهم، با دوستان رفتیم و نماز را خواندیم و رهسپار  شدیم به سوی المپیک (زمین ورزشی کلان فوتبال نیمه ساخته در کنار شهر اصفهان) که از سوی اداره تربیت بدنی اصفهان مخصوص تیمهای فوتبال منظور گردیده است. خوب اول اندکی از آنجا برایتان بگویم، در المپیک جاده دولت آباد در حدود ۱۵ تا ۲۰ زمین فوتبال استاندارد وجود دارد ولی همه خاکه هستند و چمن کاری نمی باشد. هر جمعه تیمهای فوتبال ایرانی و افغانی در آن بازی می کنند، صبح ها ایرانیان و بعد از ظهرها افغانیها بازی دارند، تیمهای افغانی از ساعت ۲ به بعد به المپیک می آیند، بچه ها و جوانان پر انرژی مهاجر که در عالم مهاجرت روز جمعه را غنیمت شمرده و کنار هم جمع شده و به ورزش فوتبال می پردازند، بعد از یک هفته کارهای سنگین و طاقت فرسا، از کارخانه ها و کارگاه ها و از نقاط دور و نزدیک با وسایل نقلیه مختلف خود را به المپیک می رسانند و تا نزدیکی های شام مشغول به بازی می شوند و بعد می روند تا هفته ای دیگر آغاز شود.

طبق مشاهده های من نزدیک به ۳۰ تیم افغانی در المپیک بازی می کنند که حدود ۱۰ تیم حرفه ای تر هستند و بازیکنان خوبی دارند، این جوانان مهاجر به صورت خود جوش به تیمهایشان نظم داده اند و لباسهای یک رنگ می پوشند. ولی هیچ کدامشان مورد حمایت و پشتیبانی مالی یا تشویق مسئولین و جامعه ایرانی و افغانی قرار ندارند، حتی مربی نیز برای این تیمها وجود ندارد تا آنها سطح خوبی را در طی بازی ها سپری کنند، ولی با این وجود باز هم مسابقات کاپ (جام) را در بینشان تشکیل می دهند و بعضی اوقات با انتخاب و گلچین نمودن بازیکنان مهاجر تیم منتخب را تشکیل داده و با تیمهای ایرانی دسته اول بازی می کنند که چندین با ر با تیم سپاهان و دیگر تیمهای ایرانی مسابقاتی را برگزار کرده اند.